Düzleşirken

Sevgi emek ister diye biliriz biz... Selvi boylum al yazmalım filmine bakarak büyüyen bir nesil olduğumuzdan mı bilmem, emek verilenin gerçek sevgi olduğunu öğrendik. Kolaya kaçmadık hiç. CVsi için sevmedik hiçkimseyi... Bize vaad ettikleri için değil, hayallerimize yakıştığı için sevdik. Beyaz atlı prensimizi bekledik umutla, sadece bir demet çiçek istedik...

Korkuyoruz artık gün geçtikçe, kendi bildiklerimizi sorguluyoruz. Kalp çakralarını açtırıyor birisi, bir diğeri fal baktırıyor, diğeri radikal bir karar alıyor bana ilk aşık olanla artık evleneceğim umurumda değil diyor, herkes panikle kendini unutuyor hayatın çarkları son kalanları da öğütmenin hevesi ile hızla dönüyor.

Eriyoruz... yok oluyoruz... tutunamıyoruz... istiyoruz bulamıyoruz... bekliyoruz göremiyoruz... umutlanıyoruz, üzülüyoruz, "can kırıkları"mız batıyor heryerimize acıyoruz, kendimize acıyoruz... başaramamaktan korkuyoruz... hayaller silikleşirken bir bir yenilerini kuramıyoruz... çünkü çok korkuyoruz... yaşadıkça kıvrımlarımız azalıyor sanki düzleşiyoruz...