Kelebek'in kağnısı

Yediyordu Kelebek kağnısını kara geceden geceden :)
Her nereden aklıma geldi acaba şimdi bu şiir, gecenin bir yarısı, ağır ağır ilerlerken hayatın içinde... Kağnımı kendim itiyorum ya, hangi topraklardan hangi topraklara gidiyorum belli değil... Sana da olmuştur bence, mümkün değil olmaması. Etrafın sislerle kaplanır, gideceğin yeri yakınına varmadan göremezsin. Hiçbir işaretin anlamı yoktur, yaklaşana kadar herşey bir muamma...

Sislerin içinde, kendi kendime ilerlemeye çalışırken şunu düşündüm:
Bazı insanlar şanslı doğuyor, bunu fark bile edemiyor. Bazı insanlarsa kendi şansını kendi yaratıyor, ve her zaman bunun sevincini ve gururunu içinde taşıyor.

ASPAVA o zaman bu defalık da, hayata devam... yediyordu Kelebek kağnısını kara geceden meceden...