Pamuk ipliği

Pamuk ipliğine bağlı herşey... kopması bir an istiyor, kontrolü belki de imkansız... Minicik bir ağırlık daha kopartıveriyor o çok sağlam sandığımız bağları. Rüzgar dağıtıveriyor samandan evlerimizi... Çok güçlüyüm, dağ gibiyim ve taş gibiyim diyorsun. Sonra bir şarkı duyuyorsun radyodan, günlerdir tuttuğun o yaşlar gözünün kenarında sıraya dizilmiş bekliyor dökülmeyi, birden kopuyo işte pamuk ipliği... Harika hayat ne güzel diyorsun. Bir haber geliyor uzaklardan bir dostun kayıbı, içinde dönüşü olmayan bir yola çıkmış arkadaşının hüznü, sorgulamaya başlıyorsun hiç sorgulamadıklarını, birden o anda daha kopuyo pamuk ipliği... Birileri birşeyler uğruna sabah işine giden insancıkları bombalıyor, kimbilir nerelerde kimlerin iplikleri kopuyor...
Ateş hep düştüğü yeri yakıyor.

Herkes kendi hayatının önemli gerçekleri içinde çabalıyor, korkuyor, umut ediyor, yeniliyor, yeniden deniyor, ipliğe bir düğüm daha atıp yola çıkıyor, yenileniyor... Karamsar değilim, hayatın dengesi bu... Pamuk iplikleri kopar...